2.1

Njohje me figurën e zonjës Zejneb (2)

Spread the love

Njohje me figurën e zonjës Zejneb (2)

Vazhdim

Në fushën e Qerbelasë, zonja e madhe Zejneb (paqja qoftë mbi të) ishte gjithmonë në lëvizje. Ajo nuk u ul për asnjë çast. Herë shkonte te fëmijët e Ehli-Bejtit (paqja qoftë mbi ta), i ledhatonte, i përkëdhelte, i përqafonte dhe ua mbyllte veshët që të mos dëgjonin hingëllimat e kuajve dhe të kërciturat e shpatave që prisni e masakronin trupat e pastër të dëshmorëve. Herë tjetër shkonte te gratë dhe vajzat e tjera që ishin në Qerbela, të cilat vajtonin humbjen e të dashurve të tyre të zemrës, baballarët, bashkëshortët e vëllezërit. Herë tjetër ndihmonte burrat që përgatiteshin për të dalë në fushën e betejës. E herë shkonte pranë trupave të mbuluar me rërë e me gjak. Ajo mbante në duar trupin e imam Husejnit (paqja qoftë mbi të) dhe i lutej Allahut me zemër të thyer e të mbushur me dhimbje: O Zot! Pranoje prej nesh këtë kurban”.

Ajo ishte mbrojtësja e imam Zejnul-Abidinit (paqja qoftë mbi të) duke qëndruar mes tij dhe të padrejtëve. Ajo ishte e gatshme të sakrifikonte veten e saj, pa patur frikë nga asgjë dhe nga askush, në mbrotje të imam Zejnul-Abidinit, i cili ishte dega e vazhdimësisë së pemës së Ehli-Bejtit (paqja qoftë mbi ta) dhe argumenti i Allahut në Tokë. Kur Shimr ibn Dhil-Xheushen hyri në çadrën ku qëndronte imam Zejnul-Abidini (paqja qoftë mbi të), i cili qëndronte i shtrirë për shkak të sëmundjes, Shimri tha: “Vriteni atë!”. Një burrë prej shoqëruesve të tij i tha: “I Lartësuar është Allahu (Subhanallah)! A do të vrasësh një djalë të ri të sëmurë që nuk ka luftuar?”. Atëherë doli zonja e madhe Zejneb dhe tha: “Betohem në Allahun! Ai nuk vritet pa u vrarë unë më parë! Lëre atë!”

Pasi Shimri dështoi në vrasjen e imam Zejnul-Abidinit (paqja qoftë mbi të), ushtarët filluan t’i nxirrnin gratë nga çadrat. Ato dolën këmbëzbathura e duke qarë. Pastaj ushtarët i vunë flakën çadrave. Aty doli zonja e madhe Zejneb dhe me zë pikëllues tha: “O Muhamed! Sunduesi i qiellit të bekon ty. Ky është Husejni i zhveshur e i braktisur! I mbuluar me gjak! Me gjymtyrë të prera! Oh, ç’fatkeqësi e rëndë! Vajzat tuaja robëresha! Tek Allahu ankohem, te Muhamed Mustafaja, tek Ali Murtezaja, te Fatime Zehraja dhe te Hamzaja, zotëria e dëshmorëve…”.

Çfarë lloj besimi mbante zonja e madhe Zejneb në zemër e çfarë durimi kishte ajo në shpirt, ndërkohë që pa fëmijën qumështor e të pafajshëm, Abdullahun e vogël, djalin e imam Husejnit, që e shpoi shigjeta nga njëra anë e fytit në anën tjetër dhe i dhanë për të pirë gjak në vend të ujit? Vetëm ky krim mjafton për copëtimin e zemrës. Sa i shëmtuar, sa çnjerëzor e sa i egër ky krim!

Çfarë lloj besimi mbante zonja e madhe Zejneb në zemër e çfarë durimi kishte në shpirt kjo femër madhështore, ndërkohë që shihte me sytë e saj vdekjen e Kasemit, djalit të imam Hasanit, i cili ishte djalosh…; vdekjen e Aliut të madh (Ali Ekber) që i ngjante Profetit nga pamja dhe nga morali; masakrimin Ebul-Fadl Abasit (Abas Aliu), të sakatuar e të gjymtuar të mbuluar me rërë dhe me gjak? Çfarë lloj besimi mbante zonja e madhe Zejneb në zemër e çfarë durimi kishte ajo në shpirt, ndërkohë që shihte dëshmorët e Qerbelasë të masakruar e kokëprerë?

Ajo kope injorantësh e barbarësh nuk u mjaftuan vetëm me kaq. Ata vodhën e plaçkitën gjithçka që gjetën në çadrat e pjesëtarëve të familjes së Profetit dhe të martirëve të Qerbelasë. Pasi vodhën dhe plaçkitën, ata i shkatërruan çadrat dhe i dogjën ato. E më pas zonjën e madhe Zejneb, së bashku me gratë dhe vajzat e familjes së Profetit dhe të dëshmorëve, i morën robëresha duke i lidhur me zinxhirë dhe nuk e ruajtën shenjtërinë e Profetit te gratë e familjes së tij.

Betohem në Allahun se ky është një krim që nuk mund të përshkruhet! Në emër të fesë dhe në emër të atij që e solli fenë, profetit Muhamed, masakrohen fëmijët e tij dhe robërohen gratë e familjes së tij. Kjo është një fatkeqësi e madhe. Vallë, përse neglizhojnë shumica e muslimanëve në përmendjen e kësaj fatkeqësie? Përse heshtin ligjëruesit ndaj kësaj fatkeqësie dhe ndaj kësaj masakre? Përse gumëzhijnë minberet para Ashures për agjërimin e kësaj dite dhe për mirësitë e këtij agjërimi? E përse nuk ua sqarojnë njerëzve të vërtetën e ditës së Ashures? A jemi ummeti i profetit Muhamed apo i ndonjë profeti tjetër? Përse motrat e nderuara muslimane nuk hulumtojnë dhe nuk e lexojnë historinë e kësaj heroine të madhe dhe ta marrin shembull në jetën e tyre?

Vërtet, ndodhia e Qerbelasë është masakra më e hidhur, më pikëlluese dhe më diskriminuese për profetin Muhamed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij). Ishte krimi më barbar që iu bë pasardhësve të pastër të Profetit Muhamed në emër të tij dhe në emër të fesë së tij. Në vend që ta nderonin e ta respektonin gjenezën e Profetit, ata derdhën gjakun e tyre pa iu dridhur qerpiku. Imam Rizai (paqja qoftë mbi të) ka thënë: Në kohën e xhahilijetit (para Islamit) njerëzit e ndalonin luftën në muajin e Muharremit, mirëpo në këtë muaj u lejua gjakderdhja jonë. Në këtë muaj u përbalt shenjtëria jonë! Në këtë muaj u morën robëresha gratë tona dhe gjeneza jonë. U dogjën çadrat tona dhe u grabit çdo gjë me vlerë e jona! (Menakibu Ali Ebi Talib, vëllimi  II, faqe 206).

Edhe pse situata ishte e tillë, zonja e madhe Zejneb qëndroi e fortë, e çeliktë, e palëkundur dhe e vendosur. Ajo ishte e bindur se çdo gjë që po ndodhte ishte nën mbikëqyrjen e Allahut. Me këtë shpirt të bindur e të mbushur me besim tek Allahu, zonja e madhe Zejneb i përballoi të gjitha dhimbjet dhe vuajtjet. Ajo kurrë nuk u gjunjëzua përballë kopesë injorante të emevitëve, barbarë e gjakatarë. Ajo ua mbylli atyre gojët, siç veproi me Ubejdullah ibn Zijadin kur e pyeti: “Si e pe veprën e Allahut ndaj familjes tënde?” Hazret Zejnebja (paqja qoftë mbi të!) iu përgjigj: “Unë nuk pashë asgjë tjetër, përveç bukurisë”.

Në këtë thënie të Ubejdullah ibn Zijadit duket dinakëria dhe tinëzaria e emevitëve. Krimin e tyre ia mveshën Allahut të Lartësuar (Allahu na ruajtë!) dhe ua paraqitën njerëzve sikur ishte kader i Allahut.

Kurse Umer ibn Sa’ad-it, zonja e madhe Zejneb (paqja qoftë mbi të) i tha: “O i biri i Sa’adit! Allahu gjykoftë mes teje dhe nesh! Ta ndaloftë Allahu shefaatin e gjyshit tonë dhe mos të dhëntë nga uji i Keutherit, siç veprove me ne dhe urdhërove vrasjen e nipit të të Dërguarit të Allahut dhe nuk i mëshirove fëmijët e tij dhe as nuk të erdhi keq për gratë e tij!” Zonja e madhe Zejneb, motra e imam Husejnit (paqja qoftë mbi të), i ka thënë Jezidit:

Betohem në Allahun, o Jezid, se çdo gjë që bëre do të të kthehet ty, sepse ti nuk preve asgje tjetër veç lëkurës tënde dhe veç mishin tënd copëtove!

O Jezid! A e di se në ç′gjendje do të jesh atë ditë kur Zoti do t′i paraqesë trupat e pastër të martirëve tanë që të kërkojnë të drejtën e tyre prej atij që u bëri padrejtësi? Si do të jetë gjendja jote kur të dalësh para të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij), ndërkohë që ti e derdhe lumë gjakun e të dashurve të tij dhe shkele në dinjitetin e trashëgimtarëve të tij?

O Jezid! Mos u zhyt në gëzim nga kjo fitore e jashtme për atë që i bëre të dashurve tanë në Qerbela duke i vrarë e duke i larë me gjak! Mos kujto se ata janë të vdekur, se Zoti thotë: “Kurrsesi mos i quani të vdekur ata që janë vrarë në rrugën e Allahut. Jo, janë të gjallë, duke u ushqyer te Zoti i tyre. Janë të gëzuar për çfarë u ka dhënë Allahu nga mirësitë e Tij…”. (Surja Ali Imran, ajetet 169-170)

O Jezid! Për ty mjafton që atë ditë gjykatësi është Zoti dhe armiku yt është i Dërguari i Zotit, miqtë e Ehli-Bejtit dhe Xhebraili. Së shpejti personi që të frymëzoi që ta bësh këtë punë dhe që të vendosi ty mbi kokat e muslimanëve (Muaviu), do ta dijë se çfarë zëvendësi të keq ka zgjedhur. Në Ditën e Llogaridhënies do ta mësosh se cili do të ketë vendin më të keq dhe nga ana e kujt do jenë fatkeqësia e pafuqia…”.

Kjo ishte zonja e madhe Zejneb, e cila, falë cilësive dhe virtyteve të saj të larta, është shembull për femrat muslimane, ashtu si nëna e saj, Fatime Zehraja (paqja qoftë mbi të).

Allahu i Madhëruar thotë: Ata që luftojnë për çështjen Tonë, sigurisht, Ne do t’i udhëzojmë drejt udhëve Tona. Vërtet, Allahu është me punëmirët.” (Surja el-Ankebut, ajeti 69). E gjithë jeta e zonjës së madhe Zejneb (paqja qoftë mbi të) ishte për hir të Allahut dhe për fenë e Tij të pastër islame. Ajo është dëshmi e qartë e këtij ajeti, sepse ajo luftoi dhe sakrifikoi për hir të çështjes së Allahut Fuqiplotë.

Paqja qoftë mbi heroinën e Qerbelasë, të bijën e Aliut dhe të Fatime Zehrasë!

Autor: Shejh Vullnet Merja

Burimi: Media e lirë




There are 40 comments

Add yours
  1. 토토사이트

    Heya i am for the primary time here. I came across this board and I find It truly useful
    & it helped me out much. I am hoping to provide something
    again and aid others like you aided me.

  2. site

    Ourr opinions in these rankings of the most effective betting web pages have been heavily primarily based on our personal experiences.


Post a new comment