NATA E FUNDIT
Dhe ja, erdhi nata e fundit, nata e dhjetë e muajit Muharrem.
Kur errësira kishte mbuluar çdo gjë, Imami mblodhi shokët dhe Ehli Bejtin (familjen e Pejgamberit [s]). Pasi falënderoi Zotin dhe iu përul Atij, tha:
– Unë nuk njoh shokë më të mirë dhe më besnikë se ju. Prandaj, i lutem Zotit t’ju shpërblejë. E kam të qartë çfarë do të ndodhë me ne nesër në agim. Prandaj, ju jap leje të gjithëve që të largoheni menjëherë. Ndaj meje nuk keni asnjë obligim. Errësira e natës do t’ju mbulojë, edhe sikur të largoheni menjëherë. Ndërkohë, kundërshtarët gjithçka e kanë me mua. Po ia arritën qëllimit me mua, s’kanë punë me të tjerët.
O mrekulli e fisnikërisë njerëzore! Imami ua bëri të qartë të gjitha pasojat – se nëse qëndronin, fundi do të ishte vdekja. Me mirë ta kishin të qartë. Prandaj ai shfaqi dëshirën që ata të largoheshin nën krahët e errësirës së natës, e cila do të shërbente edhe si një perde për ndrojtjen e tyre dhe braktisjen që do të bënin.
Por, ende pa e mbaruar fjalën Imami, përpara i del një dorë e kulluar nga Ehli Bejti – i printe vëllai i tij, Abazi – i cili i drejtohet me fjalët:
– Pse të largohemi? Që të jetojmë pas teje?! Kurrë mos na e priftë Zoti atë ditë!
Me ta u bashkuan edhe shokët më të mirë të Hyseinit, si Habib bin Mudhahir, Muslim bin Avsejxhe, Zyhejr bin Alkejn e shumë të tjerë, dhe deklaruan se për çështjen e tij nuk i trembte as vdekja.
Kur Imami ua theksoi edhe një herë se në këtë mënyrë ata e kishin vdekjen të sigurt, ata thirrën njëzëri:
– Falënderojmë Zotin që na nderoi të jemi me ty! Është nder për ne të vdesim së bashku!
U shndritën në shpirt nga drita e besimit. Ata ishin njerëzit më të mirë në besë dhe në sinqeritet.
Atë natë të errët në zemër të Qerbelasë, në çadrat prej nga dëgjoheshin zërat që shprehnin vendosmërinë për t’u bërë theror, qëndronte Imam Hyseini (a) mes pjesëtarëve të Ehli Bejtit dhe shokëve më të mirë të tij. U fliste atyre dhe ata e dëgjonin me një qetësi që ua kishte pushtuar zemrat. Në shpirt ndjenin lehtësim, dëshirën për t’u sakrifikuar, dhe u dukej sikur do të fluturonin me zemrat që gufonin nga dashuria, sepse do të takonin Zotin e tyre.
Ata iu drejtuan Zotit dhe u lutën:
– O Zot! Na fal gabimet tona dhe na bëj një vend në Xhenetin Tënd! Na bashko me të mirët, me të pastërtit, me më të zgjedhurit që ke krijuar!
O Zot! Të lutemi që të pranosh këta kurbanë nga Ehli Bejti i Pejgamberit tënd!
O Zot! Na e dëgjo zërin e thirrjes që të drejtojmë dhe ktheje këtë vend të therorisë sonë në një qendër takimi për robërit e Tu!
O Zot! Na prano veprat tona dhe falna, o Zot, o Zot i Gjithësisë!
DITA E DHJETË (ASHURA) DHE DASHURIA PËR EHLI BEJTIN
Sapo dielli i ditës së dhjetë lëshoi rrezet e tij pas horizontit, ushtria e së vërtetës u radhit përballë asaj të padrejtësisë.
Umer bin Sa’di i dha urdhër ushtrisë së tij që të hidhnin shigjetat kundër të birit të Pejgamberit të Zotit. Gjykatësi i qytetit nxori vendimin e gjykatës, në të cilin thuhej:
“Ky, Hyseini, doli nga vendi i tij për të ndërhyrë në çështjet politike, me qëllim që t’i përçajë muslimanët. Prandaj, duhet të vritet me shpatën e Islamit, në mënyrë që Islami të shpëtojë prej tij!”
Ja teksti juaj me rregullime gramatikore dhe drejtshkrimore, pa ndryshuar përmbajtjen:
Çudi! Si ia lejoi vetes që të vriste vëllanë e tij!
U vra Hyseini dhe familja e tij, u vranë edhe sahabët (shokët) e tij!
U shkelen trupat e tyre nga patkonjtë e kuajve, dhe të gjitha
këto veprime u bënë me urdhër të Ibn Sa’dit! Dhe u tha:
Ndërhyrje në çështjet politike!
Jo, nuk është e vërtetë. Kjo është një kundërvënie e hapur
ndaj Zotit dhe Pejgamberit të Tij, kundër Islamit dhe Kur’anit; kjo është një urrejtje e grumbulluar në shpirtrat e zinj!
Po, më vonë… në një kohë kur të gjitha krijesat prehen në shtëpitë e tyre, në strofullat e tyre, Ehli Bejtit (familjes së Pejgamberit (s), grave dhe fëmijëve) u vihen prangat, duke i përplasur nga një vend në tjetrin.
Në një kohë kur emri i Zotit dhe i Pejgamberit të Tij ngrihej
mbi minare, familja e Pejgamberit (s) hiqte të zitë e ullirit nga vuajtjet e poshtërimet që u bëheshin… A mos vallë kjo është
dashuria për të afërmit e Pejgamberit?! Ne prej Zotit jemi krijuar dhe Atij i përkasim.
Ushtarët e Ibn Sa’dit vazhduan t’i shkelin trupat e pastër me patkonjtë e kuajve, derisa u ngopën me helmin e urrejtjes së
tyre. Pastaj prangosën gratë e Hyseinit dhe fëmijët e tij, duke i tërhequr si robër në drejtim të Kufes, ku kishte qenë rezidenca e
Aliut, prijësit të muslimanëve. Të gjithë e njihnin vajzën e tij,
Zejneben. Sa shumë e kishin parë atë në shtëpinë e të atit! Sa shumë nga gratë e Kufes kishin marrë pjesë në takime me të dhe kishin dëgjuar këshillat e saj! Dhe ja, kjo tani është përballë tyre, në krye të grave dhe fëmijëve robër.
Pra, ku e fshehin turpin e tyre? Zërat e tyre të mbytur nga vajtimet dhe gjuhët e tyre që shprehin mallkime për Ibn Sa’din
nuk mjaftojnë për të larë fajet e tyre. Atyre nuk do t’u falet
vonësa. Këto fjalë të urta, si shigjeta që përshkojnë nëpër trupin e tyre, ndoshta do të zgjojnë zemrat e njoma dhe do të lëvizin shpirtrat e tyre të zënë në befasi.
